مرد جوان روستایی، با قدی بلند و چشمانی آبی، موهای بور و چهره ای سفید سوار بر اسب قهواه ای خود شد و تمام دشت سبز بی انتها را زیر پا گذاشت! تاخت و تاخت و تاخت تا جاییکه نفس اسبش به شماره افتاد! بعد زیر درختی نشست و سیگارش را که همیشه نصفه می کشید روشن کرد! تمام فکرش را چیزی به خود مشغول کرده بود! چیزی از جنس دل!

در راه برگشت از میان دشت های سبز دوباره آن دختر زیبا را دید! همانی که به شدت شیفته ی او بود! دختری که در همان حوالی زندگی می کرد! اینبار تصمیمش را گرفت و همان شب به خواستگاری دختر رفت! همه چیز به خوبی پیش می رفت تا اینکه در شب عروسی وقتی جوان، تور را از روی عروس برداشت، با چهرۀ دیگری روبرو شد!! چهره ای نه چندان زیبا که بعدها فهمید دختر دیگر همان خانواده بوده!! دختری که مدت ها بود ازدواج نکرده بود و در واقع کسی به خواستگاریش نیامده بود!

غم بزرگی تمام وجود مرد جوان را فراگرفت! بهمین خاطر تا سالها بعد دیگر به روی زن نگاه نمی کرد و اسمش را به زبان نمی آورد! به او لقبی داده بود به زبان محلی به معنی «تقلبی» !! بعدها اگرچه از او صاحب چند فرزند شد اما همیشه غم بزرگی هراه مرد بود! غمی به بزرگی یک دشت!

پ.ن.1 : این قصه، غمنامۀ عموی پدربزرگ است! قصۀ سرسپردن و خاموش ماندن! قصۀ کهنۀ مرد شرقی! قصه ای که دیشب پدر برای چندمین بار برایم تعریف کرد!

پ.ن.2 : او را دیده بودم! پیرمردی بلند قد با چهره ای مصمم و جدی که غمی بزرگ هنوز در چشمانش موج می زد! پیرمردی که حافظه اش خوب کار می کرد و حتی اسم مرا در 98 سالگی بلد بود! و می دانست نوۀ برادرزاده اش هستم! پیرمردی که چند سال پیش در 102 سالگی فوت کرد!

نوشته شده توسط سجاد رشیدی پور در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386